தேடல்

வான்நின்று உலகம் வழங்கி வருதலால்

தான்அமிழ்தம் என்றுணரற் பாற்று.

துப்பார்க்குத் துப்பாய துப்பாக்கித் துப்பார்க்குத்

துப்பாய தூஉம் மழை.

விண்இன்று பொய்ப்பின் விரிநீர் வியனுலகத்து

உள்நின்று உடற்றும் பசி.

ஏரின் உழாஅர் உழவர் புயல்என்னும்

வாரி வளங்குன்றிக் கால்.

கெடுப்பதூஉம் கெட்டார்க்குச் சார்வாய்மற் றாங்கே

எடுப்பதூஉம் எல்லாம் மழை.

விசும்பின் துளிவீழின் அல்லால்மற் றாங்கே

பசும்புல் தலைகாண்பு அரிது.

நெடுங்கடலும் தன்நீர்மை குன்றும் தடிந்தெழிலி

தான்நல்கா தாகி விடின்.

சிறப்பொடு பூசனை செல்லாது வானம்

வறக்குமேல் வானோர்க்கும் ஈண்டு.

தானம் தவம்இரண்டும் தங்கா வியன்உலகம்

வானம் வழங்கா தெனின்.

நீர்இன்று அமையாது உலகெனின் யார்யார்க்கும்

வான்இன்று அமையாது ஒழுக்கு.

தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநன் தொழுதெழுவாள்

பெய்யெனப் பெய்யும் மழை.

கைம்மாறு வேண்டா கடப்பாடு மாரிமாட்டு

என் ஆற்றுங் கொல்லோ உலகு.

எனைத்தானும் நல்லவை கேட்க அனைத்தானும்

ஆன்ற பெருமை தரும்.

உற்றநோய் நீக்கி உறாஅமை முற்காக்கும்

பெற்றியார்ப் பேணிக் கொளல்.

வானோக்கி வாழும் உலகெல்லாம் மன்னவன்

கோல் நோக்கி வாழுங் குடி.

இயல்புளிக் கோலோச்சும் மன்னவன் நாட்ட

பெயலும் விளையுளும் தொக்கு.

துளியின்மை ஞாலத்திற்கு எற்றற்றே வேந்தன்

அளியின்மை வாழும் உயிர்க்கு.

முறைகோடி மன்னவன் செய்யின் உறைகோடி

ஒல்லாது வானம் பெயல்.

இருபுனலும் வாய்ந்த மலையும் வருபுனலும்

வல்லரணும் நாட்டிற்கு உறுப்பு.

குன்றன்னார் குன்ற மதிப்பின் குடியொடு

நின்றன்னார் மாய்வர் நிலத்து.

சீருடைச் செல்வர் சிறுதுனி மாரி

வறங்கூர்ந் தனையது உடைத்து.

குடிசெய்வார்க் கில்லை பருவம் மடிசெய்து

மானங் கருதக் கெடும்.

வாழ்வார்க்கு வானம் பயந்தற்றால் வீழ்வார்க்கு

வீழ்வார் அளிக்கும் அளி.

முயக்கிடைத் தண்வளி போழப் பசப்புற்ற

பேதை பெருமழைக் கண்.

அழுந்துபட வீழ்ந்த பெருந் தண் குன்றத்து,

ஒலி வல் ஈந்தின் உலவைஅம் காட்டு,

ஆறு செல் மாக்கள் சென்னி எறிந்த

செம் மறுத் தலைய, நெய்த்தோர் வாய,

வல்லியப் பெருந் தலைக் குருளை, மாலை, . . . .

மான் நோக்கு இண்டு இவர் ஈங்கைய சுரனே;

வை எயிற்று ஐயள் மடந்தைமுன் உற்று

எல்லிடை நீங்கும் இளையோன் உள்ளம்,

காலொடு பட்ட மாரி

மால் வரை மிளிர்க்கும் உருமினும் கொடிதே! . . . .

நிலம் நீர் ஆர, குன்றம் குழைப்ப,

அகல் வாய்ப் பைஞ் சுனைப் பயிர் கால்யாப்ப,

குறவர் கொன்ற குறைக் கொடி நறைப் பவர்

நறுங் காழ் ஆரம் சுற்றுவன அகைப்ப,

பெரும் பெயல் பொழிந்த தொழில எழிலி . . . .

தெற்கு ஏர்பு இரங்கும் அற்சிரக் காலையும்,

அரிதே, காதலர்ப் பிரிதல்- இன்று செல்

இளையர்த் தரூஉம் வாடையொடு

மயங்கு இதழ் மழைக் கண் பயந்த, தூதே.

நீர் வளர் ஆம்பற் தூம்புடைத்திரள் கால்

நார் உரித்தன்ன மதன் இல் மாமை,

குவளை அன்ன ஏந்து எழில் மழைக் கண்,

திதலை அல்குல், பெருந் தோள், குறுமகட்கு

எய்தச் சென்று செப்புநர்ப் பெறினே, . . . .

'இவர் யார்?' என்குவள் அல்லள்; முனாஅது,

அத்தக் குமிழின் கொடு மூக்கு விளை கனி

எறி மட மாற்கு வல்சி ஆகும்

வல் வில் ஓரி கானம் நாறி,

இரும் பல் ஒலிவரும் கூந்தல் . . . .

பெரும் பேதுறுவள், யாம் வந்தனம் எனவே.

சூருடை நனந் தலைச் சுனை நீர் மல்க,

பெரு வரை அடுக்கத்து அருவி ஆர்ப்ப,

கல் அலைத்து இழிதரும் கடு வரற் கான் யாற்றுக்

கழை மாய் நீத்தம் காடு அலை ஆர்ப்ப,

தழங்கு குரல் ஏறொடு முழங்கி, வானம் . . . .

இன்னே பெய்ய மின்னுமால்- தோழி!

வெண்ணெல் அருந்திய வரி நுதல் யானை

தண் நறுஞ் சிலம்பில் துஞ்சும்

சிறியிலைச் சந்தின வாடு பெருங் காட்டே.

அல்கு படர் உழந்த அரி மதர் மழைக்கண்,

பல் பூம் பகைத் தழை நுடங்கும் அல்குல்,

திரு மணி புரையும் மேனி மடவோள்

யார் மகள்கொல்? இவள் தந்தை வாழியர்!

துயரம் உறீஇயினள் எம்மே: அகல்வயல் . . . .

அரிவனர் அரிந்தும் தருவனர்ப் பெற்றும்

தண் சேறு தாஅய், மதனுடை நோன் தாள்

கண் போல் நெய்தல் போர்வில் பூக்கும்

திண் தேர்ப் பொறையன் தொண்டி-

தன் திறம் பெறுக, இவள் ஈன்ற தாயே! . . . .

எழாஅஆகலின், எழில் நலம் தொலைய

அழாஅதீமோ, நொதுமலர் தலையே!-

ஏனல் காவலர் மா வீழ்த்துப் பறித்த

பகழி அன்ன சேயரி மழைக் கண்,

நல்ல பெருந் தோளோயே! கொல்லன் . . . .

எறி பொன் பிதிரின் சிறு பல தாஅய்

வேங்கை வீ உகும் ஓங்கு மலைக் கட்சி

மயில் அறிபு அறியாமன்னோ;

பயில் குரல் கவரும் பைம் புறக் கிளியே.

புணரின் புணராது பொருளே; பொருள்வயிற்

பிரியின் புணராது புணர்வே; ஆயிடைச்

செல்லினும், செல்லாய்ஆயினும், நல்லதற்கு

உரியை- வாழி, என் நெஞ்சே!- பொருளே,

வாடாப் பூவின் பொய்கை நாப்பண் . . . .

ஓடு மீன் வழியின் கெடுவ; யானே,

விழுநீர் வியலகம் தூணிஆக

எழு மாண் அளக்கும் விழு நெதி பெறினும்,

கனங்குழைக்கு அமர்த்த சேயரி மழைக் கண்

அமர்ந்து இனிது நோக்கமொடு செகுத்தனென்; . . . .

எனைய ஆகுக! வாழிய பொருளே!

நாள் மழை தலைஇய நல் நெடுங்குன்றத்து,

மால் கடல் திரையின் இழிதரும் அருவி

அகல் இருங் கானத்து அல்கு அணி நோக்கி,

தாங்கவும் தகைவரை நில்லா நீர் சுழல்பு

ஏந்து எழில் மழைக் கண் கலுழ்தலின், அன்னை, . . . .

'எவன் செய்தனையோ? நின் இலங்கு எயிறு உண்கு' என,

மெல்லிய இனிய கூறலின், வல் விரைந்து,

உயிரினும் சிறந்த நாணும் நனி மறந்து,

உரைத்தல் உய்ந்தனனே- தோழி!- சாரல்,

காந்தள் ஊதிய மணி நிறத் தும்பி . . . .

தீம் தொடை நரம்பின் இமிரும்

வான் தோய் வெற்பன் மார்பு அணங்கு எனவே.

விரைப் பரி வருந்திய வீங்கு செலல்இளையர்

அரைச் செறி கச்சை யாப்பு அழித்து அசைஇ,

வேண்டு அமர் நடையர், மென்மெல வருக!

தீண்டா வை முள் தீண்டி நாம் செலற்கு

ஏமதி, வலவ, தேரே! உதுக் காண்- . . . .

உருக்குறு நறு நெய் பால் விதிர்த்தன்ன

அரிக் குரல் மிடற்ற அம் நுண் பல் பொறிக்

காமரு தகைய கானவாரணம்

பெயல் நீர் போகிய வியல் நெடும் புறவில்

புலரா ஈர் மணல் மலிரக் கெண்டி, . . . .

நாள் இரை கவர மாட்டி, தன்

பேடை நோக்கிய பெருந்தகு நிலையே!

கொடிச்சி காக்கும் அடுக்கற் பைந்தினை

முந்து விளை பெருங் குரல் கொண்ட மந்தி

கல்லாக் கடுவனொடு நல் வரை ஏறி,

அங்கை நிறைய ஞெமிடிக் கொண்டு, தன்

திரை அணற் கொடுங் கவுள் நிறைய முக்கி, . . . .

வான் பெயல் நனைந்த புறத்த, நோன்பியர்

கை ஊண் இருக்கையின் தோன்றும் நாடன்

வந்தனன்; வாழி- தோழி!- உலகம்

கயம் கண் அற்ற பைது அறு காலை,

பீளொடு திரங்கிய நெல்லிற்கு . . . .

நள்ளென் யாமத்து மழை பொழிந்தாங்கே.

என் கைக் கொண்டு தன் கண்ஒற்றியும்,

தன் கைக் கொண்டு என் நல் நுதல் நீவியும்.

அன்னை போல இனிய கூறியும்,

கள்வர் போலக் கொடியன்மாதோ-

மணி என இழிதரும் அருவி, பொன் என . . . .

வேங்கை தாய ஓங்கு மலை அடுக்கத்து,

ஆடு கழை நிவந்த பைங் கண் மூங்கில்

ஓடு மழை கிழிக்கும் சென்னி,

கோடு உயர் பிறங்கல், மலைகிழவோனே!

நின்ற வேனில் உலந்த காந்தள்

அழல் அவிர் நீள் இடை, நிழலிடம் பெறாஅது,

ஈன்று கான் மடிந்த பிணவுப் பசி கூர்ந்தென,

மான்ற மாலை, வழங்குநர்ச் செகீஇய,

புலி பார்த்து உறையும் புல் அதர்ச் சிறு நெறி . . . .

யாங்கு வல்லுநள்கொல்தானே- யான், 'தன்

வனைந்து ஏந்து இள முலை நோவகொல்!' என

நினைந்து, கைந்நெகிழ்ந்த அனைத்தற்குத் தான் தன்

பேர் அமர் மழைக் கண் ஈரிய கலுழ,

வெய்ய உயிர்க்கும் சாயல், . . . .

மை ஈர் ஓதி, பெரு மடத்தகையே?

'படு சுடர் அடைந்த பகு வாய் நெடு வரை,

முரம்பு சேர் சிறுகுடி, பரந்த மாலை,

புலம்பு கூட்டுண்ணும் புல்லென் மன்றத்து,

கல்லுடைப் படுவில் கலுழி தந்து,

நிறை பெயல் அறியாக் குறைத்து ஊண் அல்லில், . . . .

துவர்செய் ஆடைச் செந் தொடை மறவர்

அதர் பார்த்து அல்கும் அஞ்சுவரு நெறியிடை,

இறப்ப எண்ணுவர் அவர் எனின், மறுத்தல்

வல்லுவம்கொல்லோ, மெல்லியல்! நாம்?' என

விம்முறு கிளவியள் என் முகம் நோக்கி, . . . .

நல் அக வன முலைக் கரை சேர்பு

மல்கு புனல் பரந்த மலர் ஏர் கண்ணே.

வேட்டம் பொய்யாது வலைவளம்சிறப்ப,

பாட்டம் பொய்யாது பரதவர் பகர,

இரும் பனந் தீம் பிழி உண்போர் மகிழும்

ஆர் கலி யாணர்த்துஆயினும், தேர் கெழு

மெல்லம் புலம்பன் பிரியின், புல்லெனப் . . . .

புலம்பு ஆகின்றே- தோழி! கலங்கு நீர்க்

கழி சூழ் படப்பைக் காண்டவாயில்,

ஒலி காவோலை முள் மிடை வேலி,

பெண்ணை இவரும் ஆங்கண்

வெண் மணற் படப்பை, எம் அழுங்கல் ஊரே. . . . .

மறத்தற்கு அரிதால்- பாக! பல் நாள்

அறத்தொடு வருந்திய அல்கு தொழில் கொளீஇய

பழ மழை பொழிந்த புது நீர் அவல

நா நவில் பல் கிளை கறங்க, மாண் வினை

மணி ஒலி கேளாள், வாணுதல்; அதனால், . . . .

'ஏகுமின்' என்ற இளையர் வல்லே

இல் புக்கு அறியுநராக, மெல்லென

மண்ணாக் கூந்தல் மாசு அறக் கழீஇ,

சில் போது கொண்டு பல் குரல் அழுத்திய

அந் நிலை புகுதலின், மெய் வருத்துறாஅ . . . .

அவிழ் பூ முடியினள் கவைஇய

மட மா அரிவை மகிழ்ந்து அயர் நிலையே.

பொரு இல் ஆயமோடு அருவி ஆடி,

நீர் அலைச் சிவந்த பேர் அமர் மழைக் கண்

குறியா நோக்கமொடு முறுவல் நல்கி,

மனைவயின் பெயர்ந்த காலை, நினைஇய

நினக்கோ அறியுநள்- நெஞ்சே! புனத்த . . . .

நீடு இலை விளை தினைக் கொடுங் கால் நிமிரக்

கொழுங் குரல் கோடல் கண்ணி, செழும் பல,

பல் கிளைக் குறவர் அல்கு அயர் முன்றில்,

குடக் காய் ஆசினிப் படப்பை நீடிய

பல் மர உயர் சினை மின்மினி விளக்கத்து, . . . .

செல் மழை இயக்கம் காணும்

நல் மலை நாடன் காதல் மகளே?

யான் அஃது அஞ்சினென் கரப்பவும், தான் அஃது

அறிந்தனள்கொல்லோ? அருளினள்கொல்லோ?

எவன்கொல், தோழி! அன்னை கண்ணியது?-

'வான் உற நிவந்த பெரு மலைக் கவாஅன்,

ஆர் கலி வானம் தலைஇ, நடு நாள் . . . .

கனை பெயல் பொழிந்தென, கானக் கல் யாற்று

முளி இலை கழித்தன முகிழ் இணரொடு வரும்

விருந்தின் தீம் நீர் மருந்தும் ஆகும்;

தண்ணென உண்டு, கண்ணின் நோக்கி,

முனியாது ஆடப் பெறின், இவள் . . . .

பனியும் தீர்குவள், செல்க!' என்றோளே!

கேளாய், எல்ல தோழி! அல்கல்

வேணவா நலிய, வெய்ய உயிரா,

ஏ மான் பிணையின் வருந்தினெனாக,

துயர் மருங்கு அறிந்தனள் போல, அன்னை,

'துஞ்சாயோ, என் குறுமகள்?' என்றலின், . . . .

சொல் வெளிப்படாமை மெல்ல என் நெஞ்சில்,

'படு மழை பொழிந்த பாறை மருங்கில்

சிரல் வாய் உற்ற தளவின், பரல் அவல்,

கான் கெழு நாடற் படர்ந்தோர்க்குக்

கண்ணும் படுமோ?' என்றிசின், யானே. . . . .

'விளையாடு ஆயமொடு ஓரை ஆடாது,

இளையோர் இல்லிடத்து இற்செறிந்திருத்தல்

அறனும் அன்றே; ஆக்கமும் தேய்ம்' என-

குறு நுரை சுமந்து, நறு மலர் உந்தி,

பொங்கி வரு புது நீர் நெஞ்சு உண ஆடுகம், . . . .

வல்லிதின் வணங்கிச் சொல்லுநர்ப் பெறினே;

'செல்க' என விடுநள்மன்கொல்லோ? எல் உமிழ்ந்து,

உரவு உரும் உரறும் அரை இருள் நடு நாள்,

கொடி நுடங்கு இலங்கின மின்னி,

ஆடு மழை இறுத்தன்று, அவர் கோடு உயர் குன்றே. . . . .

நயன் இன்மையின், பயன் இது என்னாது,

பூம் பொறிப் பொலிந்த, அழல் உமிழ் அகன் பை,

பாம்பு உயிர் அணங்கியாங்கும் ஈங்கு இது

தகாஅது- வாழியோ, குறுமகள்!- நகாஅது

உரைமதி; உடையும் என் உள்ளம்- சாரல் . . . .

கொடு விற் கானவன் கோட்டுமா தொலைச்சிப்

பச்சூன் பெய்த பகழி போல,

சேயரி பரந்த மா இதழ் மழைக் கண்

உறாஅ நோக்கம் உற்ற என்

பைதல் நெஞ்சம் உய்யுமாறே. . . . .

வருமழை கரந்த வால் நிற விசும்பின்

நுண் துளி மாறிய உலவை அம் காட்டு

ஆல நீழல் அசைவு நீக்கி,

அஞ்சுவழி அஞ்சாது, அசைவழி அசைஇ,

வருந்தாது ஏகுமதி- வால் இழைக் குறுமகள்! . . . .

இம்மென் பேர் அலர் நும் ஊர்ப் புன்னை

வீ மலர் உதிர்ந்த தேன் நாறு புலவின்

கானல் வார் மணல் மரீஇ,

கல் உறச் சிவந்த நின் மெல் அடி உயற்கே!

ஆய் மலர் மழைக் கண் தெண் பனி உறைப்பவும்,

வேய் மருள் பணைத் தோள் விறல் இழை நெகிழவும்,

அம்பல் மூதூர் அரவம் ஆயினும்,

குறு வரி இரும் புலி அஞ்சிக் குறு நடைக்

கன்றுடை வேழம் நின்று காத்து அல்கும், . . . .

ஆர் இருள் கடுகிய, அஞ்சு வரு சிறு நெறி

வாரற்கதில்ல- தோழி!- சாரல்

கானவன் எய்த முளவு மான் கொழுங் குறை,

தேம் கமழ் கதுப்பின் கொடிச்சி, கிழங்கொடு

காந்தள்அம் சிறுகுடிப் பகுக்கும் . . . .

ஓங்கு மலை நாடன், நின் நசையினானே!

யாம் செய் தொல் வினைக்கு எவன்பேதுற்றனை?

வருந்தல்; வாழி!- தோழி!- யாம் சென்று

உரைத்தனம் வருகம்; எழுமதி; புணர்திரைக்

கடல் விளை அமுதம் பெயற்கு ஏற்றாஅங்கு

உருகி உகுதல் அஞ்சுவல்; உதுக்காண்- . . . .

தம்மோன் கொடுமை நம் வயின் எற்றி,

நயம் பெரிது உடைமையின் தாங்கல் செல்லாது,

கண்ணீர் அருவியாக

அழுமே, தோழி! அவர் பழம் முதிர் குன்றே. . . . .

கொண்டல் ஆற்றி விண்தலைச்செறீஇயர்,

திரைப் பிதிர் கடுப்ப முகடு உகந்து ஏறி,

நிரைத்து நிறை கொண்ட கமஞ் சூல் மா மழை

அழி துளி கழிப்பிய வழி பெயற் கடை நாள்,

இரும் பனிப் பருவத்த மயிர்க் காய் உழுந்தின் . . . .

அகல் இலை அகல வீசி, அகலாது

அல்கலும் அலைக்கும் நல்கா வாடை,

பரும யானை அயா உயிர்த்தாஅங்கு,

இன்னும் வருமே- தோழி!- வாரா

வன்கணாளரோடு இயைந்த . . . .

புன்கண் மாலையும் புலம்பும் முந்துறுத்தே!

'நீர் அற வறந்த நிரம்பா நீள்இடை,

துகில் விரித்தன்ன வெயில் அவிர் உருப்பின்,

அஞ்சுவரப் பனிக்கும் வெஞ் சுரம் இறந்தோர்

தாம் வரத் தௌத்த பருவம் காண்வர

இதுவோ?' என்றிசின்- மடந்தை!- மதி இன்று, . . . .

மறந்து கடல் முகந்த கமஞ் சூல் மா மழை

பொறுத்தல்செல்லாது இறுத்த வண் பெயல்

கார் என்று அயர்ந்த உள்ளமொடு, தேர்வு இல-

பிடவமும், கொன்றையும் கோடலும்-

மடவ ஆகலின், மலர்ந்தன பலவே. . . . .

விருந்து எவன்செய்கோ- தோழி!- சாரல்

அரும்பு அற மலர்ந்த கருங் கால் வேங்கைச்

சுரும்பு இமிர் அடுக்கம் புலம்பக் களிறு அட்டு,

உரும்பு இல் உள்ளத்து அரிமா வழங்கும்

பெருங் கல் நாடன் வரவு அறிந்து, விரும்பி, . . . .

மாக் கடல் முகந்து, மணி நிறத்து அருவித்

தாழ் நீர் நனந் தலை அழுந்து படப் பாஅய்,

மலை இமைப்பது போல் மின்னி,

சிலை வல் ஏற்றொடு செறிந்த இம் மழைக்கே?