நின்ற வேனில் உலந்த காந்தள்

அழல் அவிர் நீள் இடை, நிழலிடம் பெறாஅது,

ஈன்று கான் மடிந்த பிணவுப் பசி கூர்ந்தென,

மான்ற மாலை, வழங்குநர்ச் செகீஇய,

புலி பார்த்து உறையும் புல் அதர்ச் சிறு நெறி . . . .

யாங்கு வல்லுநள்கொல்தானே- யான், 'தன்

வனைந்து ஏந்து இள முலை நோவகொல்!' என

நினைந்து, கைந்நெகிழ்ந்த அனைத்தற்குத் தான் தன்

பேர் அமர் மழைக் கண் ஈரிய கலுழ,

வெய்ய உயிர்க்கும் சாயல், . . . .

மை ஈர் ஓதி, பெரு மடத்தகையே?