'படு சுடர் அடைந்த பகு வாய் நெடு வரை,

முரம்பு சேர் சிறுகுடி, பரந்த மாலை,

புலம்பு கூட்டுண்ணும் புல்லென் மன்றத்து,

கல்லுடைப் படுவில் கலுழி தந்து,

நிறை பெயல் அறியாக் குறைத்து ஊண் அல்லில், . . . .

துவர்செய் ஆடைச் செந் தொடை மறவர்

அதர் பார்த்து அல்கும் அஞ்சுவரு நெறியிடை,

இறப்ப எண்ணுவர் அவர் எனின், மறுத்தல்

வல்லுவம்கொல்லோ, மெல்லியல்! நாம்?' என

விம்முறு கிளவியள் என் முகம் நோக்கி, . . . .

நல் அக வன முலைக் கரை சேர்பு

மல்கு புனல் பரந்த மலர் ஏர் கண்ணே.