ஆய் மலர் மழைக் கண் தெண் பனி உறைப்பவும்,

வேய் மருள் பணைத் தோள் விறல் இழை நெகிழவும்,

அம்பல் மூதூர் அரவம் ஆயினும்,

குறு வரி இரும் புலி அஞ்சிக் குறு நடைக்

கன்றுடை வேழம் நின்று காத்து அல்கும், . . . .

ஆர் இருள் கடுகிய, அஞ்சு வரு சிறு நெறி

வாரற்கதில்ல- தோழி!- சாரல்

கானவன் எய்த முளவு மான் கொழுங் குறை,

தேம் கமழ் கதுப்பின் கொடிச்சி, கிழங்கொடு

காந்தள்அம் சிறுகுடிப் பகுக்கும் . . . .

ஓங்கு மலை நாடன், நின் நசையினானே!