அறவர், வாழி- தோழி! மறவர்

வேல் என விரிந்த கதுப்பின் தோல

பாண்டில் ஒப்பின் பகன்றை மலரும்

கடும் பனி அற்சிரம், நடுங்க, காண்தகக்

கை வல் வினைவன் தையுபு சொரிந்த . . . .

சுரிதக உருவின ஆகிப் பெரிய

கோங்கம் குவி முகை அவிழ, ஈங்கை

நல் தளிர் நயவர நுடங்கும்

முற்றா வேனில் முன்னி வந்தோரே!