கொடிச்சி காக்கும் அடுக்கற் பைந்தினை

முந்து விளை பெருங் குரல் கொண்ட மந்தி

கல்லாக் கடுவனொடு நல் வரை ஏறி,

அங்கை நிறைய ஞெமிடிக் கொண்டு, தன்

திரை அணற் கொடுங் கவுள் நிறைய முக்கி, . . . .

வான் பெயல் நனைந்த புறத்த, நோன்பியர்

கை ஊண் இருக்கையின் தோன்றும் நாடன்

வந்தனன்; வாழி- தோழி!- உலகம்

கயம் கண் அற்ற பைது அறு காலை,

பீளொடு திரங்கிய நெல்லிற்கு . . . .

நள்ளென் யாமத்து மழை பொழிந்தாங்கே.