இரு நிலம் துளங்காமை வடவயின் நிவந்து ஓங்கி,

அரு நிலை உயர் தெய்வத்து அணங்குசால் தலை காக்கும்,

உருமுச் சூழ் சேண் சிமை _ _ _ உயர்ந்தவர் உடம்பட _ _ _

எரி மலர்த் தாமரை இறை வீழ்த்த பெரு வாரி

விரி சடைப் பொறை ஊழ்த்து, விழு நிகர் மலர் ஏய்ப்ப, . . . .

தணிவுறத் தாங்கிய தனி நிலைச் சலதாரி

மணி மிடற்று அண்ணற்கு, மதி ஆரல் பிறந்தோய்! நீ.

மை இரு நூற்று இமை உண்கண் மான் மறி தோள் மணந்த ஞான்று,

ஐ-இருநூற்று மெய்ந் நயனத்தவன் மகள் மலர் உண்கண்,

மணி மழை தலைஇயென, மா வேனில் கார் ஏற்று, . . . .

தணி மழை தலையின்று, தன் பரங்குன்று.