மென் புலத்து வயல் உழவர்

வன் புலத்துப் பகடு விட்டுக்

குறு முயலின் குழைச் சூட்டொடு

நெடு வாளைப் பல் உவியல்

பழஞ் சோற்றுப் புக வருந்திப், . . . .

புதல் தளவின் பூச் சூடி,

அரில் பறையாற் புள்ளோப்பி,

அவிழ் நெல்லின் அரியலா ருந்து;

மனைக் கோழிப் பைம்பயி ரின்னே,

கானக் கோழிக் கவர் குரலொடு, . . . .

நீர்க் கோழிக் கூப்பெயர்க் குந்து;

வே யன்ன மென் தோளால்,

மயில் அன்ன மென் சாயலார்,

கிளிகடி யின்னே;

அகல் அள்ளற் புள்இரீஇ யுந்து; . . . .

ஆங்கப், பலநல்ல புலன் அணியும்

சீர்சான்ற விழுச் சிறப்பின்,

சிறுகண் யானைப் பெறலருந் தித்தன்

செல்லா நல்லிசை உறந்தைக் குணாது,

நெடுங்கை வேண்மான் அருங்கடிப் பிடவூர் . . . .

அறப்பெயர்ச் சாத்தன் கிளையேம், பெரும!

முன்நாள் நண்பகல் சுரன்உழந்து வருந்திக்,

கதிர்நனி சென்ற கனையிருள் மாலைத்,

தன்கடைத் தோன்றி, என் உறவு இசைத்தலின்,

தீங்குரல் .. .. கின் அரிக்குரல் தடாரியொடு, . . . .

ஆங்கு நின்ற எற் கண்டு,

சிறிதும் நில்லான், பெரிதுங் கூறான்,

அருங்கலம் வரவே அருளினன் வேண்டி,

ஐயென உரைத்தன்றி நல்கித், தன்மனைப்

பொன்போல் மடந்தையைக் காட்டி, இவனை . . . .

என்போல் போற்று என் றோனே; அதற்கொண்டு,

அவன்மறவ லேனே, பிறர்உள்ள லேனே;

அகன் ஞாலம் பெரிது வெம்பினும்,

மிக வானுள் எரி தோன்றினும்,

குள மீனோடும் தாள் புகையினும், . . . .

பெருஞ்செய் நெல்லின் கொக்குஉகிர் நிமிரல்

பசுங்கண் கருனைச் சூட்டொடு மாந்த,

விளைவுஒன்றோ வெள்ளம் கொள்க! என,

உள்ளதும் இல்லதும் அறியாது,

ஆங்குஅமைந் தன்றால்; வாழ்க, அவன் தாளே! . . . .