வள் உகிர வயல் ஆமை

வெள் அகடு கண் டன்ன,

வீங்கு விசிப் புதுப் போர்வைத்

தெண்கண் மாக்கிணை இயக்கி, என்றும்

மாறு கொண்டோர் மதில் இடறி, . . . .

நீறு ஆடிய நறுங் கவுள,

பூம்பொறிப் பணை எருத்தின,

வேறு வேறு பரந்து இயங்கி,

வேந்துடை மிளை அயல் பரக்கும்,

ஏந்து கோட்டு இரும்பிணர்த் தடக்கைத், . . . .

திருந்து தொழிற் பல பகடு

பகைப்புல மன்னர் பணிதிறை தந்து, நின்

நசைப்புல வாணர் நல்குரவு அகற்றி,

மிகப்பொலியர், தன் சேவடியத்தை! என்று

யாஅன் இசைப்பின், நனிநன்று எனாப், . . . .

பலபிற வாழ்த்த இருந்தோர் தங்கோன்!

மருவ இன்நகர் அகன் கடைத்தலைத்,

திருந்துகழல் சேவடி குறுகல் வேண்டி,

வென் றிரங்கும் விறன் முரசினோன்,

என் சிறுமையின், இழித்து நோக்கான் . . . .

தன் பெருமையின் தகவு நோக்கிக்,

குன்று உறழ்ந்த களி றென்கோ;

கொய் யுளைய மா என்கோ?

மன்று நிறையும் நிரை என்கோ?

மனைக் களமரொடு களம் என்கோ? . . . .

ஆங்கவை கனவுஎன மருள, வல்லே, நனவின்

நல்கி யோனே, நகைசால் தோன்றல்;

ஊழி வாழி, பூழியர் பெருமகன்!

பிணர் மருப்பு யானைச் செருமிகு நோன்தாள்

செல்வக் கடுங்கோ வாழி யாதன் . . . .

ஒன்னாத் தெவ்வர் உயர்குடை பணிந்து, இவன்

விடுவர் மாதோ நெடிதோ நில்லாப்

புல்லிளை வஞ்சிப் புறமதில் அலைக்கும்

கல்லென் பொருநை மணலினும், ஆங்கண்

பல்லூர் சுற்றிய கழனி . . . .

எல்லாம் விளையும் நெல்லினும் பலவே.