அலங்குகதிர் சுமத்த கலங்கற் சூழி

நிலைதளர்வு தொலைந்த ஒல்குநிலைப் பல்காற்

பொதியில் ஒருசிறை பள்ளி யாக

முழாவரைப் போந்தை அரவாய் மாமடல்

நாரும் போழும் கிணையோடு சுருக்கி, . . . .

ஏரின் வாழ்நர் குடிமுறை புகாஅ,

ஊழ் இரந்து உண்ணும் உயவல் வாழ்வைப்

புரவுஎதிர்ந்து கொள்ளும் சான்றோர் யார்? எனப்

புரசம் தூங்கும் அறாஅ யாணர்,

வரையணி படப்பை, நன்னாட்டுப் பொருந! . . . .

பொய்யா ஈகைக் கழல்தொடி ஆஅய்!

யாவரும் இன்மையின் கிணைப்பத், தாவது,

பெருமழை கடல்பரந் தாஅங்கு, யானும்

ஒருநின் உள்ளி வந்தனென்; அதனால்

புலவர் புக்கில் ஆகி, நிலவரை . . . .

நிலீ இயர் அத்தை, நீயே! ஒன்றே

நின்னின்று வறுவிது ஆகிய உலகத்து,

நிலவன் மாரோ, புரவலர்! துன்னிப்,

பெரிய ஓதினும் சிறிய உணராப்

பீடின்று பெருகிய திருவின், . . . .

பாடில், மன்னரைப் பாடன்மார் எமரே!