நூல்கள்›புறநானூறு›பாடல் 2444

பாடல் 2444

களிறு அணைப்பக் கலங்கின, காஅ;

தேர்ஓடத் துகள் கெழுமின, தெருவு;

மா மறுகலின் மயக்குற்றன, வழி;

கலங் கழாஅலின், துறை கலக்குற்றன;

தெறல் மறவர் இறை கூர்தலின், . . . .

பொறை மலிந்து நிலன் நெளிய,

வந்தோர் பலரே, வம்ப வேந்தர்,

பிடிஉயிர்ப் பன்ன கைகவர் இரும்பின்

ஓவுறழ் இரும்புறம் காவல் கண்ணிக்,

கருங்கண் கொண்ட நெருங்கல் வெம்முலை, . . . .

மையல் நோக்கின், தையலை நயந்தோர்

அளியர் தாமே; இவள் தன்னை மாரே

செல்வம் வேண்டார், செருப்புகல் வேண்டி,

நிரல்அல் லோர்க்குத் தரலோ இல் எனக்;

கழிப்பிணிப் பலகையர், கதுவாய் வாளர், . . . .

குழாஅங் கொண்ட குருதிஅம் புலவொடு

கழாஅத் தலையர் கருங்கடை நெடுவேல்

இன்ன மறவர்த் தாயினும், அன்னோ!

என்னா வதுகொல் தானே

பன்னல் வேலிஇப் பணைநல் லூரே! . . . .

பன்னல் வேலிப் பணை நல்லூர்!

← பாடல் 2443பாடல் 2445 →
தமிழ் இலக்கியம்Tamil Literature
நாவல்கள்