பூவற் படுவிற் கூவல் தோண்டிய

செங்கண் சின்னீர் பெய்த சீறில்

முன்றில் இருந்த முதுவாய்ச் சாடி,

யாம் கடு உண்டென, வறிது மாசின்று;

படலை முன்றிற் சிறுதினை உணங்கல் . . . .

புறவும் இதலும் அறவும் உண்கெனப்

பெய்தற்கு எல்லின்று பொழுதே; அதனால்,

முயல்சுட்ட வாயினும் தருகுவேம்; புகுதந்து

ஈங்குஇருந் தீமோ முதுவாய்ப் பாண!

கொடுங்கோட்டு ஆமான் நடுங்குதலைக் குழவி . . . .

புன்றலைச் சிறாஅர் கன்றெனப் பூட்டும்

சீறூர் மன்னன் நெருநை ஞாங்கர்,

வேந்துவிடு தொழிலொடு சென்றனன்; வந்து, நின்

பாடினி மாலை யணிய,

வாடாத் தாமரை சூட்டுவன் நினக்கே . . . .