நிலம்பிறக் கிடுவது போலக் குளம்பு குடையூஉ

உள்ளம் அழிக்கும் கொட்பின் மான்மேல்

எள்ளுநர்ச் செகுக்கும் காளை கூர்த்த

வெந்திறல் எகம் நெஞ்சுவடு விளைப்ப

ஆட்டிக் காணிய வருமே; நெருநை, . . . .

உரைசால் சிறப்பின் வேந்தர் முன்னர்க்,

கரைபொரு முந்நீர்த் திமிலின் போழ்ந்து, அவர்

கயந்தலை மடப்பிடி புலம்ப,

இலங்கு மருப்பு யானை எறிந்த எற்கே.