சிறாஅஅர்! துடியர்! பாடுவல் மகாஅஅர்;

தூவெள் அறுவை மாயோற் குறுகி

இரும்புள் பூசல் ஓம்புமின்; யானும்,

விளரிக் கொட்பின், வெண்ணரி கடிகுவென்;

என்போற் பெருவிதுப்பு உறுக, வேந்தே . . . .

கொன்னும் சாதல் வெய்யோற்குத் தன்தலை!

மணிமருள் மாலை சூட்டி, அவன் தலை

ஒருகாழ் மாலை தான்மலைந் தனனே!