நீலக் கச்சைப் பூவார் ஆடைப்,

பீலிக் கண்ணிப் பெருந்தகை மறவன்

மேல்வரும் களிற்றொடு வேல்துரந்து; இனியே,

தன்னும் துரக்குவன் போலும் - ஒன்னலர்

எகுடை வலத்தர் மாவொடு பரத்தரக், . . . .

கையின் வாங்கித் தழீஇ,

மொய்ம்பின் ஊக்கி, மெய்க்கொண் டனனே;