கவிசெந் தாழிக் குவிபுறத்து இருந்த

செவிசெஞ் சேவலும் பொகுவலும் வெருவா,

வாய் வன் காக்கையும் கூகையும் கூடிப்

பேஎய் ஆயமொடு பெட்டாங்கு வழங்கும்

காடுமுன் னினனே, கட்கா முறுநன்; . . . .

தொடிகழி மகளிரின் தொல்கவின் வாடிப்,

பாடுநர் கடும்பும் பையென் றனவே;

தோடுகொள் முரசும் கிழிந்தன, கண்ணே;

ஆள்இல், வரைபோல் யானையும் மருப்புஇழந் தனவே;

வெந்திறல் கூற்றம் பெரும்பேது உறுப்ப, . . . .

எந்தை ஆகுல அதற்படல் அறியேன்;

அந்தோ! அளியேன் வந்தனென்; மன்ற

என்ஆ குவர்கொல், என் துன்னி யோரே?

மாரி இரவின், மரங்கவிழ் பொழுதின்,

ஆரஞர் உற்ற நெஞ்சமொடு, ஓராங்குக் . . . .

கண்இல் ஊமன் கடற்பட் டாங்கு,

வரையளந்து அறியாத் திரையரு நீத்தத்து,

அவல மறுசுழி மறுகலின்,

தவலே நன்றுமன்; தகுதியும் அதுவே.