கலை உணக் கிழிந்த முழவு மருள் பெரும் பழம்

சிலை கெழு குறவர்க்கு அல்கு மிசைவு ஆகும்,

மலை கெழு நாட மா வண் பாரி,

கலந்த கேண்மைக்கு ஒவ்வாய் நீ என்

புலந்தனை ஆகுவை புரந்த யாண்டே . . . .

பெருந்தகு சிறப்பின் நட்பிற்கு ஒல்லாது,

ஒருங்கு வரல் விடாஅது ‘ஒழிக’ எனக் கூறி,

இனையை ஆதலின் நினக்கு மற்று யான்

மேயினேன் அன்மையானே, ஆயினும்,

இம்மை போலக் காட்டி, உம்மை . . . .

இடை இல் காட்சி நின்னோடு

உடன் உறைவு ஆக்குக, உயர்ந்த பாலே.