கன்று அமர் ஆயம் கானத்து அல்கவும்,

வெங்கால் வம்பலர் வேண்டு புலத்து உறையவும்,

களம் மலி குப்பை காப்பு இல வைகவும்,

விலங்கு பகை கடிந்த கலங்காச் செங்கோல்,

வையகம் புகழ்ந்த வயங்கு வினை ஒள் வாள், . . . .

பொய்யா எழினி பொருது களம் சேர,

ஈன்றோள் நீத்த குழவி போலத்

தன் அமர் சுற்றம் தலைத்தலை இனையக்

கடும் பசி கலக்கிய இடும்பை கூர் நெஞ்சமொடு

நோய் உழந்து வைகிய உலகிலும், மிக நனி . . . .

நீ இழந்தனையே அறன் இல் கூற்றம்!

வாழ்தலின் வரூஉம் வயல் வளன் அறியான்,

வீழ் குடி உழவன் வித்து உண்டாஅங்கு

ஒருவன் ஆருயிர் உண்ணாய் ஆயின்,

நேரார் பல் உயிர் பருகி . . . .

ஆர்குவை மன்னோ, அவன் அமர் அடு களத்தே.