மன்பதை காக்கும்நின் புரைமை நோக்காது,

அன்புகண் மாறிய அறனில் காட்சியொடு,

நும்ம னோரும்மற்று இனையர் ஆயின்,

எம்மனோர் இவண் பிறவலர் மாதோ;

செயிர்தீர் கொள்கை எம்வெங் காதலி . . . .

உயிர்சிறிது உடையள் ஆயின், எம்வயின்

உள்ளாது இருத்தலோ அரிதே; அதனால்,

அறனில் கூற்றம் திறனின்று துணியப்

பிறனா யினன்கொல்? இறீஇயர், என் உயிர்! என

நுவல்வுறு சிறுமையள் பலபுலந்து உறையும் . . . .

இடுக்கண் மனையோள் தீரிய, இந்நிலை

விடுத்தேன்; வாழியர், குருசில்! உதுக்காண்:

அவல நெஞ்சமொடு செல்வல்; நிற் கறுத்தோர்

அருங்கடி முனையரண் போலப்

பெருங்கை யற்றஎன் புலம்புமுந் துறத்தே . . . .