கழிந்தது பொழிந்ததென வான்கண் மாறினும்

தொல்லது விளைந்தென நிலம்வளம் கரப்பினும்,

எல்லா உயிர்க்கும் இல்லால், வாழ்க்கை;

இன்னும் தம்மென எம்ம்னோர் இரப்பின்,

முன்னும் கொண்டிர்என, நும்மனோர் மறுத்தல் . . . .

இன்னாது அம்ம; இயல்தேர் அண்ணல்!

இல்லது நிரப்பல் ஆற்றா தோரினும்,

உள்ளி வருநர் நசையிழப் போரே;

அனையையும் அல்லை, நீயே; ஒன்னார்

ஆர்எயில் அவர்கட்கு ஆகவும், `நுமது` எனப் . . . .

பாண்கடன் இறுக்கும் வள்ளியோய்!

பூண்கடன், எந்தை! நீஇரவலர் புரவே.