நூல்கள்›புறநானூறு›பாடல் 2295

பாடல் 2295

ஒல்லுவது ஒல்லும் என்றலும், யாவர்க்கும்

ஒல்லாது இல்லென மறுத்தலும், இரண்டும்,

ஆள்வினை மருங்கின் கேண்மைப் பாலே;

ஒல்லாது ஒல்லும் என்றலும், ஒல்லுவது

இல்லென மறுத்தலும், இரண்டும், வல்லே; . . . .

இரப்போர் வாட்டல் அன்றியும், புரப்போர்

புகழ்குறை படூஉம் வாயில் அத்தை

அனைத்தா கியர், இனி; இதுவே எனைத்தும்

சேய்த்துக் காணாது கண்டனம்; அதனால்,

நோயிலர் ஆகநின் புதல்வர்; யானும், . . . .

வெயிலென முனியேன், பனியென மடியேன்,

கல்குயின் றன்னஎன் நல்கூர் வளிமறை,

நாணலது இல்லாக் கற்பின் வாணுதல்

மெல்லியல் குறுமகள் உள்ளிச்

செல்வல் அத்தை; சிறக்க, நின் நாளே! . . . .

குறுமகள் உள்ளிச் செல்வல்!

← பாடல் 2294பாடல் 2296 →
தமிழ் இலக்கியம்Tamil Literature
நாவல்கள்