விளைபதச் சீறிடம் நோக்கி, வளைகதிர்

வல்சி கொண்டு, அளை மல்க வைக்கும்

எலிமுயன் றனைய ராகி, உள்ளதம்

வளன்வலி உறுக்கும் உளம் இலாளரோடு

இயைந்த கேண்மை இல்லா கியரோ! . . . .

கடுங்கண் கேழல் இடம்பட வீழ்ந்தென,

அன்று அவண் உண்ணா தாகி, வழிநாள்,

பெருமலை விடரகம் புலம்ப, வேட்டெழுந்து,

இருங்களிற்று ஒருத்தல் நல்வலம் படுக்கும்

புலிபசித் தன்ன மெலிவில் உள்ளத்து . . . .

உரனுடை யாளர் கேண்மையொடு

இயைந்த வைகல் உளவா கியரோ!