ஓரைஆயத்து ஒண்தொடி மகளிர்

கேழல் உழுத இருஞ்சேறு கிளைப்பின்,

யாமை ஈன்ற புலவுநாறு முட்டையைத்

தேன்நாறு ஆம்பல் கிழங்கொடு பெறூஉம்,

இழுமென ஒலிக்கும் புனலம் புதவின், . . . .

பெருமா விலங்கைத் தலைவன், சீறியாழ்

இல்லோர் சொன்மலை நல்லியக் கோடனை

உடையை வாழி, யெற் புணர்ந்த பாலே!

பாரி பறம்பிற் பனிச்சுனைத் தெண்ணீர்

ஓரூர் உண்மையின் இகழ்ந்தோர் போலக், . . . .

காணாது கழிந்த வைகல், காணா

வழிநாட்கு இரங்கும், என் நெஞ்சம் - அவன்

கழிமென் சாயல் காண்தொறும் நினைந்தே.