உருகெழு ஞாயிற்று ஒண்கதிர் மிசைந்த

முளிபுல் கானம் குழைப்பக், கல்லென

அதிர்குரல் ஏறோடு துளிசொரிந் தாங்குப்

பசிதினத் திரங்கிய கசிவுடை யாக்கை

அவிழ்புகுவு அறியா தாகலின், வாடிய . . . .

நெறிகொள் வரிக்குடர் குனிப்பத் தண்ணெனக்,

குய்கொள் கொழுந்துவை நெய்யுடை அடிசில்,

சிறுபொன் நன்கலஞ் சுற்ற இரீஇக்

கோடின் றாக, பாடுநர் கடும்பு என,

அரிதுபெறு பொலங்கலம் எளிதினின் வீசி, . . . .

நட்டோர் நட்ட நல்லிசைக் குமணன்,

மட்டார் மறுகின், முதிரத் தோனே:

செல்குவை யாயின், நல்குவை, பெரிது' எனப்,

பல்புகழ் நுவலுநர் கூற, வல் விரைந்து,

உள்ளம் துரப்ப வந்தனென்; எள்ளுற்று, . . . .

இல்லுளைக் குடுமிப் புதல்வன் பன்மாண்

பாலில் வறுமுலைசுவைத்தனன்பெறாஅன்,

கூழும் சோறும் கடைஇ, ஊழின்

உள்ளில் வருங்கலம் திறந்து, அழக் கண்டு,

மறப்புலி உரைத்தும், மதியங் காட்டியும், . . . .

நொந்தனள் ஆகி, 'நுந்தையை உள்ளிப்,

பொடிந்தநின் செவ்வி காட்டு' எனப் பலவும்

வினவல் ஆனா ளாகி, நனவின்

அல்லல் உழப்போள் மல்லல் சிறப்பச்,

செல்லாச் செல்வம் மிகுந்தனை, வல்லே . . . .

விடுதல் வேண்டுவல் அத்தை; படுதிரை

நீர்சூழ் நிலவரை உயர நின்

சீர்கெழு விழுப்புகழ் ஏத்துகம் பலவே.