வணர் கோட்டுச் சீறியாழ் வாடு புடைத் தழீஇ,

உணர்வோர் யார் என் இடும்பை தீர்க்க எனக்

கிளக்கும் பாண! கேள் இனி! நயத்தின்

பாழ் ஊர் நெருஞ்சிப் பசலை வான் பூ

ஏர்தரு சுடரின் எதிர் கொண்டு ஆஅங்கு, . . . .

இலம்படு புலவர் மண்டை, விளங்கு புகழ்க்

கொண்பெருங்காலத்துக் கிழவன்

தண் தார் அகலம் நோக்கின, மலர்ந்தே.