கல் முழை அருவிப் பன் மலை நீந்திச்,

சீறியாழ் செவ்வழி பண்ணி வந்ததைக்

கார் வான் இன் உறை தமியள் கேளா,

நெருநல் ஒரு சிறைப் புலம்பு கொண்டு உறையும்

அரி மதர் மழைக் கண் அம் மா அரிவை . . . .

நெய்யொடு துறந்த மை இருங்கூந்தல்

மண்ணுறு மணியின் மாசு அற மண்ணிப்,

புது மலர் கஞல இன்று பெயரின்,

அது மன் எம் பரிசில் ஆவியர் கோவே.