“மலைவான் கொள்க!” என உயர் பலி தூஉய்,

“மாரி ஆன்று மழை மேக்கு உயர்க” எனக்

கடவுள் பேணிய குறவர் மாக்கள்,

பெயல் கண் மாறிய உவகையர் சாரல்

புனத் தினை அயிலும் நாட! சினப் போர்க் . . . .

கைவள் ஈகைக் கடு மான் பேக!

யார் கொல் அளியள் தானே, நெருநல்

சுரன் உழந்து வருந்திய ஒக்கல் பசித்தெனக்

குணில் பாய் முரசின் இரங்கும் அருவி

நளி இருஞ்சிலம்பின் சீறூர் ஆங்கண், . . . .

வாயில் தோன்றி வாழ்த்தி நின்று

நின்னும் நின் மலையும் பாட, இன்னாது

இகுத்த கண்ணீர் நிறுத்தல் செல்லாள்,

முலையகம் நனைப்ப விம்மிக்,

குழல் இனைவது போல் அழுதனள் பெரிதே . . . .