யாழ்ப் பத்தர்ப் புறம் கடுப்ப

இழை வலந்த பறுன்னத்து

இடைப் புரைபற்றிப், பிணி விடாஅ

ஈர்க் குழாத்தொடு இறை கூர்ந்த

பேஎன் பகையென ஒன்று என்கோ? . . . .

உண்ணா மையின் ஊன் வாடித்,

தெண் ணீரின் கண் மல்கிக்,

கசிவுற்ற என் பல் கிளையொடு

பசி அலைக்கும் பகைஒன் றென்கோ?

அன்ன தன்மையும் அறிந்து ஈயார், . . . .

நின்னது தா என, நிலை தளர,

மரம் பிறங்கிய நளிச் சிலம்பின்,

குரங் கன்ன புன்குறுங் கூளியர்

பரந் தலைக்கும் பகைஒன் றென்கோ?

ஆஅங்கு, எனைப் பகையும் அறியுநன் ஆய், . . . .

எனக் கருதிப், பெயர் ஏத்தி,

வா யாரநின் இசை நம்பிச்,

சுடர் சுட்ட சுரத்து ஏறி,

இவண் வந்த பெரு நசையேம்;

எமக்கு ஈவோர் பிறர்க்கு ஈவோர்; . . . .

பிறர்க்கு ஈவோர் தமக்கு ஈப வென

அனைத் துரைத்தனன் யான்ஆக,

நினக்கு ஒத்தது நீ நாடி,

நல்கினை விடுமதி, பரிசில்! அல்கலும்,

தண்புனல் வாயில் துறையூர் முன்றுறை . . . .

நுண்பல மணலினும் ஏத்தி,

உண்குவம், பெரும! நீ நல்கிய வளனே.