மெல்ல வந்து, என் நல்லடி பொருந்தி,

ஈயென இரக்குவர் ஆயின், சீருடை

முரசுகெழு தாயத்து அரசோ தஞ்சம்;

இன்னுயிர்ஆயினும்கொடுக்குவென், இந்நிலத்து

ஆற்றல் உடையோர் ஆற்றல் போற்றாது, என் . . . .

உள்ளம் எள்ளிய மடவோன், தெள்ளிதின்

துஞ்சு புலி இடறிய சிதடன் போல,

உய்ந்தனன் பெயர்தலோ அரிதே; மைந்துடைக்

கழைதின் யானைக் கால் அகப் பட்ட

வன்றிணி நீண்முளை போலச், சென்று அவண் . . . .

வருந்தப் பொரேஎன் ஆயின், பொருந்திய

தீது இல் நெஞ்சத்துக் காதல் கொள்ளாப்

பல்லிருங் கூந்தல் மகளிர்

ஒல்லா முயக்கிடைக் குழைக, என் தாரே!