உடும்பு உரித்து அன்ன என்பு எழு மருங்கின்

கடும்பின் கடும்பசி களையுநர்க் காணாது,

சில்செவித்து ஆகிய கேள்வி நொந்து நொந்து,

ஈங்குஎவன் செய்தியோ? பாண! பூண்சுமந்து,

அம் பகட்டு எழிலிய செம் பொறி ஆகத்து . . . .

மென்மையின் மகளிர்க்கு வணங்கி,வன்மையின்

ஆடவர்ப் பிணிக்கும் பீடுகெழு நெடுந்தகை,

புனிறு தீர் குழவிக்கு இலிற்றுமுலை போலச்

சுரந்த காவிரி மரங்கொல் மலிநீர்

மன்பதை புரக்கும் நன்னாட்டுப் பொருநன், . . . .

உட்பகை ஒருதிறம் பட்டெனப், புட்பகைக்கு

ஏவான் ஆகலின், சாவோம் யாம் என,

நீங்கா மறவர் வீங்குதோள் புடைப்பத்,

தணிபறை அறையும் அணிகொள் தேர்வழிக்

கடுங்கண் பருகுநர் நடுங்குகை உகத்த . . . .

நறுஞ்சேறு ஆடிய வறுந்தலை யானை

நெடுனகர் வரைப்பின் படுமுழா ஓர்க்கும்

உறந்தை யோனே குருசில்;

பிறன்கடை மறப்ப நல்குவன், செலினே!