ஆன்மலை அறுத்த அறனி லோர்க்கும்,

மாண்இழை மகளிர் கருச்சிதைத் தோர்க்கும்,

குரவர்த் தப்பிய கொடுமை யோர்க்கும்,

வழுவாய் மருங்கின் கழுவாயும் உள என,

நிலம்புடை பெயர்வ தாயினும், ஒருவன் . . . .

செய்தி கொன்றோர்க்கு உய்தி இல் என

அறம் பாடின்றே ஆயிழை கணவ!

காலை அந்தியும், மாலை அந்தியும்,

புறவுக் கருவன்ன புன்புல வரகின்

பாற்பெய் புன்கம் தேனொடு மயக்கிக், . . . .

குறுமுயற் கொழுஞ்சூடு கிழித்த ஒக்கலொடு,

இரத்தி நீடிய அகன்தலை மன்றத்துக்,

கரப்பில் உள்ளமொடு வேண்டுமொழி பயிற்றி,

அமலைக் கொழுஞ்சோறு ஆர்ந்த பாணர்க்கு

அகலாச் செல்வம் முழுவதும் செய்தோன், . . . .

எங்கோன்,வளவன் வாழ்க! என்று, நின்

பீடுகெழு நோன்தாள் பாடேன் ஆயின்,

படுபறி யலனே, பல்கதிர்ச் செல்வன்;

யானோ தஞ்சம்; பெரும! இவ் வுலகத்துச்

சான்றோர் செய்த நன்றுண் டாயின், . . . .

இமையத்து ஈண்டி, இன்குரல் பயிற்றிக்,

கொண்டல் மாமழை பொழிந்த

நுண்பல் துளியினும் வாழிய, பலவே!