நூல்கள்›புறநானூறு›பாடல் 2107

பாடல் 2107

வையம் காவலர் வழிமொழிந்து ஒழுகப்

போகம் வேண்டிப், பொதுச் சொல் பொறாஅது,

இடம் சிறிது என்னும் ஊக்கம் துரப்ப,

ஒடுங்கா உள்ளத்து, ஓம்பா ஈகைக்

கடந்து அடு தானைச் சேரலாதனை . . . .

யாங்கனம் ஒத்தியோ வீங்கு செலல் மண்டிலம்,

பொழுது என வரைதி, புறக்கொடுத்து இறத்தி,

மாறி வருதி, மலை மறைந்து ஒளித்தி,

அகல் இரு விசும்பினானும்

பகல் விளங்குதியால் பல் கதிர் விரித்தே? . . . .

கதிர்நிகர் ஆகாக் காவலன்!

← பாடல் 2106பாடல் 2108 →
தமிழ் இலக்கியம்Tamil Literature
நாவல்கள்