நகை நன்று அம்ம தானே 'அவனொடு,

மனை இறந்து அல்கினும் அலர், என நயந்து,

கானல் அல்கிய நம் களவு அகல,

பல் புரிந்து இயறல் உற்ற நல் வினை,

நூல் அமை பிறப்பின், நீல உத்தி, . . . .

கொய்ம் மயிர் எருத்தம் பிணர் படப் பெருகி,

நெய்ம்மிதி முனைஇய கொழுஞ் சோற்று ஆர்கை

நிரல் இயைந்து ஒன்றிய செலவின், செந் தினைக்

குரல் வார்ந்தன்ன குவவுத் தலை, நல் நான்கு

வீங்கு சுவல் மொசியத் தாங்கு நுகம் தழீஇ, . . . .

பூம் பொறிப் பல் படை ஒலிப்பப் பூட்டி,

மதியுடை வலவன் ஏவலின், இகு துறைப்

புனல் பாய்ந்தன்ன வாம் மான் திண் தேர்க்

கணை கழிந்தன்ன நோன் கால் வண் பரி,

பால் கண்டன்ன ஊதை வெண் மணல், . . . .

கால் கண்டன்ன வழி படப் போகி,

அயிர்ச் சேற்று அள்ளல் அழுவத்து ஆங்கண்,

இருள் நீர் இட்டுச் சுரம் நீந்தி, துறை கெழு

மெல்லம் புலம்பன் வந்த ஞான்றை,

பூ மலி இருங் கழித் துயல்வரும் அடையொடு, . . . .

நேமி தந்த நெடுநீர் நெய்தல்

விளையா இளங் கள் நாற, பலவுடன்

பொதி அவிழ் தண் மலர் கண்டும், நன்றும்

புதுவது ஆகின்று அம்ம பழ விறல்,

பாடு எழுந்து இரங்கு முந்நீர், . . . .

நீடு இரும் பெண்ணை, நம் அழுங்கல் ஊரே!