உவர் விளை உப்பின் கொள்ளை சாற்றி,

அதர் படு பூழிய சேண் புலம் படரும்

ததர் கோல் உமணர் பதி போகு நெடு நெறிக்

கண நிரை வாழ்க்கைதான் நன்றுகொல்லோ?

வணர் சுரி முச்சி முழுதும் மன் புரள, . . . .

ஐது அகல் அல்குல் கவின் பெறப் புனைந்த

பல் குழைத் தொடலை ஒல்குவயின் ஒல்கி,

““நெல்லும் உப்பும் நேரே; ஊரீர்!

கொள்ளீரோ” எனச் சேரிதொறும் நுவலும்,

அவ் வாங்கு உந்தி, அமைத் தோளாய்! நின் . . . .

மெய் வாழ் உப்பின் விலை எய்யாம்” என,

சிறிய விலங்கினமாக, பெரிய தன்

அரி வேய் உண்கண் அமர்த்தனள் நோக்கி,

“யாரீரோ, எம் விலங்கியீஇர்?” என,

மூரல் முறுவலள் பேர்வனள் நின்ற . . . .

சில் நிரை வால் வளைப் பொலிந்த

பல் மாண் பேதைக்கு ஒழிந்தது, என் நெஞ்சே!