பல் பூந் தண் பொழில், பகல் உடன் கழிப்பி,

ஒரு கால் ஊர்திப் பருதி அம் செல்வன்

குடவயின் மா மலை மறைய, கொடுங் கழித்

தண் சேற்று அடைஇய கணைக் கால் நெய்தல்

நுண் தாது உண்டு வண்டினம் துறப்ப, . . . .

வெருவரு கடுந் திறல் இரு பெருந் தெய்வத்து

உரு உடன் இயைந்த தோற்றம் போல,

அந்தி வானமொடு கடல் அணி கொளாஅ,

வந்த மாலை பெயரின், மற்று இவள்

பெரும் புலம்பினளே தெய்ய; அதனால், . . . .

பாணி பிழையா மாண் வினைக் கலி மா

துஞ்சு ஊர் யாமத்துத் தெவிட்டல் ஓம்பி,

நெடுந் தேர் அகல நீக்கி, பையெனக்

குன்று இழி களிற்றின் குவவு மணல் நீந்தி,

இரவின் வம்மோ உரவு நீர்ச் சேர்ப்ப! . . . .

இன மீன் அருந்து நாரையொடு பனைமிசை

அன்றில் சேக்கும் முன்றில், பொன் என

நல் மலர் நறு வீ தாஅம்

புன்னை நறும் பொழில் செய்த நம் குறியே.