நாள் வலை முகந்த கோள் வல் பரதவர்

நுணங்கு மணல் ஆங்கண் உணங்கப் பெய்ம்மார்,

பறி கொள் கொள்ளையர், மறுக உக்க

மீன் ஆர் குருகின் கானல் அம் பெருந் துறை,

எல்லை தண் பொழில் சென்றென, செலீஇயர், . . . .

தேர் பூட்டு அயர ஏஎய், வார் கோல்

செறி தொடி திருத்தி, பாறு மயிர் நீவி,

'செல் இனி, மடந்தை! நின் தோழியொடு, மனை' எனச்

சொல்லியஅளவை, தான் பெரிது கலுழ்ந்து,

தீங்கு ஆயினள் இவள்ஆயின், தாங்காது, . . . .

நொதுமலர் போலப் பிரியின், கதுமெனப்

பிறிது ஒன்று ஆகலும் அஞ்சுவல்; அதனால்,

சேணின் வருநர் போலப் பேணா,

இருங் கலி யாணர் எம் சிறு குடித் தோன்றின்,

வல் எதிர் கொண்டு, மெல்லிதின் வினைஇ, . . . .

'துறையும் மான்றன்று பொழுதே; சுறவும்

ஓதம் மல்கலின், மாறு ஆயினவே;

எல்லின்று; தோன்றல்! செல்லாதீம்' என,

எமர் குறை கூறத் தங்கி, ஏமுற,

இளையரும் புரவியும் இன்புற, நீயும் . . . .

இல் உறை நல் விருந்து அயர்தல்

ஒல்லுதும், பெரும! நீ நல்குதல் பெறினே.