எவன் கொல்? வாழி, தோழி! மயங்கு பிசிர்

மல்கு திரை உழந்த ஒல்கு நிலைப் புன்னை

வண்டு இமிர் இணர நுண் தாது வரிப்ப,

மணம் கமழ் இள மணல் எக்கர்க் காண்வர,

கணம் கொள் ஆயமொடு புணர்ந்து விளையாட, . . . .

கொடுஞ்சி நெடுந் தேர் இளையரொடு நீக்கி,

தாரன், கண்ணியன், சேர வந்து, ஒருவன்,

வரி மனை புகழ்ந்த கிளவியன், யாவதும்

மறு மொழி பெறாஅன் பெயர்ந்தனன்; அதற்கொண்டு

அரும் படர் எவ்வமொடு பெருந் தோள் சாஅய், . . . .

அவ் வலைப் பரதவர் கானல் அம் சிறு குடி

வெவ் வாய்ப் பெண்டிர் கவ்வையின் கலங்கி,

இறை வளை நெகிழ்ந்த நம்மொடு

துறையும் துஞ்சாது, கங்குலானே!