நிலாவின் இலங்கு மணல் மலி மறுகில்,

புலால் அம் சேரிப், புல் வேய் குரம்பை,

ஊர் என உணராச் சிறுமையொடு, நீர் உடுத்து,

இன்னா உறையுட்டு ஆயினும், இன்பம்

ஒரு நாள் உறைந்திசி னோர்க்கும், வழி நாள், . . . .

தம் பதி மறக்கும் பண்பின் எம் பதி

வந்தனை சென்மோ வளை மேய் பரப்ப!

பொம்மற் படு திரை கம்மென உடைதரும்

மரன் ஓங்கு ஒரு சிறைப் பல பாராட்டி,

எல்லை எம்மொடு கழிப்பி, எல் உற, . . . .

நல் தேர் பூட்டலும் உரியீர்; அற்றன்று,

சேந்தனிர் செல்குவிர் ஆயின், யாமும்

எம் வரை அளவையில் பெட்குவம்;

நும் ஒப்பதுவோ? உரைத்திசின் எமக்கே.