மா மலர் வண்ணம் இழந்த கண்ணும்,

பூ நெகிழ் அணையின் சாஅய தோளும்,

நன்னர் மாக்கள் விழைவனர் ஆய்ந்த

தொல் நலம் இழந்த துயரமொடு, என்னதூஉம்

இனையல் வாழி, தோழி! முனை எழ . . . .

முன்னுவர் ஓட்டிய முரண் மிகு திருவின்,

மறம் மிகு தானைக், கண்ணன் எழினி

தேம் முது குன்றம் இறந்தனர் ஆயினும்,

நீடலர் யாழ, நின் நிரை வளை நெகிழ

தோள் தாழ்பு இருளிய குவை இருங் கூந்தல் . . . .

மடவோள் தழீஇய விறலோன் மார்பில்

புன் தலைப் புதல்வன் ஊர்பு இழிந்தாங்குக்,

கடுஞ்சூல் மடப் பிடி தழீஇய வெண் கோட்டு

இனம்சால் வேழம், கன்று ஊர்பு இழிதர,

பள்ளி கொள்ளும் பனிச் சுரம் நீந்தி, . . . .

ஒள் இணர்க் கொன்றை ஓங்கு மலை அத்தம்

வினை வலி யுறூஉம் நெஞ்சமொடு

இனையர் ஆகி, நப் பிரிந்திசினோரே.