பசும் பழப் பலவின் கானம் வெம்பி,

விசும்பு கண் அழிய, வேனில் நீடி,

கயம் கண் அற்ற கல் ஓங்கு வைப்பின்

நாறு உயிர் மடப் பிடி தழைஇ, வேறு நாட்டு

விழவுப் படர் மள்ளரின் முழவு எடுத்து உயரிக், . . . .

களிறு அதர்ப் படுத்த கல் உயர் கவாஅன்

வெவ் வரை அத்தம் சுட்டிப், பையென,

வயலை அம் பிணையல் வார்ந்த கவாஅன்,

திதலை அல்குல் குறுமகள் அவனொடு

சென்று பிறள் ஆகிய அளவை, என்றும் . . . .

படர் மலி எவ்வமொடு மாதிரம் துழைஇ,

மனை மருண்டு இருந்த என்னினும், நனை மகிழ்

நன்னராளர் கூடு கொள் இன் இயம்

தேர் ஊர் தெருவில் ததும்பும்

ஊர் இழந்தன்று, தன் வீழ்வு உறு பொருளே . . . .