பெருங் கடல் முகந்த இருங் கிளைக் கொண்மூ!

இருண்டு உயர் விசும்பின் வலன் ஏர்பு வளைஇ,

போர்ப்பு உறு முரசின் இரங்கி, முறை புரிந்து

அறன் நெறி பிழையாத் திறன் அறி மன்னர்

அருஞ் சமத்து எதிர்ந்த பெருஞ் செய் ஆடவர் . . . .

கழித்து எறி வாளின், நளிப்பன விளங்கும்

மின்னுடைக் கருவியை ஆகி, நாளும்

கொன்னே செய்தியோ, அரவம்? பொன் என

மலர்ந்த வேங்கை மலி தொடர் அடைச்சி,

பொலிந்த ஆயமொடு காண்தக இயலி, . . . .

தழலை வாங்கியும், தட்டை ஓப்பியும்,

அழல் ஏர் செயலை அம் தழை அசைஇயும்,

குறமகள் காக்கும் ஏனல்

புறமும் தருதியோ? வாழிய, மழையே!