நகை நனி உடைத்தால் தோழி! தகை மிக,

கோதை ஆயமொடு குவவு மணல் ஏறி,

வீ ததை கானல் வண்டல் அயர,

கதழ் பரித் திண் தேர் கடைஇ வந்து,

தண் கயத்து அமன்ற ஒண் பூங் குவளை . . . .

அரும்பு அலைத்து இயற்றிய சுரும்பு ஆர் கண்ணி

பின்னுப் புறம் தாழக் கொன்னே சூட்டி,

நல் வரல் இள முலை நோக்கி, நெடிது நினைந்து,

நில்லாது பெயர்ந்தனன், ஒருவன்; அதற்கே

புலவு நாறு இருங் கழி துழைஇப், பல உடன் . . . .

புள் இறை கொண்ட முள்ளுடை நெடுந் தோட்டுத்

தாழை மணந்து ஞாழலொடு கெழீஇப்,

படப்பை நின்ற முடத் தாள் புன்னைப்

பொன் நேர் நுண் தாது நோக்கி,

என்னும் நோக்கும், இவ் அழுங்கல் ஊரே . . . .