விண் தோய் சிமைய விறல் வரைக் கவாஅன்,

வெண்தேர் ஓடும் கடம் காய் மருங்கில்,

துனை எரி பரந்த துன் அரும் வியன் காட்டுச்,

சிறு கண் யானை நெடுங்கை நீட்டி

வான் வாய் திறந்தும் வண் புனல் பெறாஅது, . . . .

கான் புலந்து கழியும் கண் அகன் பரப்பின்

விடு வாய்ச் செங் கணைக் கொடு வில் ஆடவர்

நல் நிலை பொறித்த கல் நிலை அதர,

அரம்பு கொள் பூசல் களையுநர்க் காணாச்

சுரம் செல விரும்பினிர் ஆயின் இன் நகை, . . . .

முருந்து எனத் திரண்ட முள் எயிற்றுத் துவர் வாய்,

குவளை நாள் மலர் புரையும் உண் கண், இம்

மதி ஏர் வாள் நுதல் புலம்ப,

பதி பெயர்ந்து உறைதல் ஒல்லுமோ, நுமக்கே?