கடல் கண்டன்ன கண் அகன் பரப்பின்

நிலம் பக வீழ்ந்த வேர் முதிர் கிழங்கின்

கழை கண்டன்ன தூம்பு உடைத் திரள் கால்,

களிற்றுச் செவி அன்ன பாசடை மருங்கின்,

கழு நிவந்தன்ன கொழு முகை இடை இடை . . . .

முறுவல் முகத்தின் பன் மலர் தயங்க,

பூத்த தாமரைப் புள் இமிழ் பழனத்து,

வேப்பு நனை அன்ன நெடுங் கண் நீர்ஞெண்டு

இரை தேர் வெண் குருகு அஞ்சி, அயலது

ஒலித்த பகன்றை இருஞ் சேற்று அள்ளல், . . . .

திதலையின் வரிப்ப ஓடி, விரைந்து தன்

நீர் மலி மண் அளைச் செறியும் ஊர!

மனை நகு வயலை மரன் இவர் கொழுங் கொடி

அரி மலர் ஆம்பலொடு ஆர்தழை தைஇ,

விழவு ஆடு மகளிரொடு தழூஉ அணிப் பொலிந்து, . . . .

மலர் ஏர் உண்கண் மாண் இழை முன்கைக்

குறுந் தொடி துடக்கிய நெடுந் தொடர் விடுத்தது

உடன்றனள் போலும், நின் காதலி? எம் போல்

புல் உளைக் குடுமிப் புதல்வற் பயந்து,

நெல்லுடை நெடு நகர் நின் இன்று உறைய, . . . .

என்ன கடத்தளோ, மற்றே? தன் முகத்து

எழுது எழில் சிதைய அழுதனள் ஏங்கி,

அடித்தென உருத்த தித்திப் பல் ஊழ்

நொடித்தெனச் சிவந்த மெல் விரல் திருகுபு,

கூர்நுனை மழுகிய எயிற்றள் . . . .

ஊர் முழுதும் நுவலும் நிற் காணிய சென்மே.