கயந் தலை மடப் பிடி பயம்பில் பட்டென,

களிறு விளிப்படுத்த கம்பலை வெரீஇ,

ஒய்யென எழுந்த செவ்வாய்க் குழவி

தாது எரு மறுகின் மூதூர் ஆங்கண்,

எருமை நல் ஆன் பெறு முலை மாந்தும் . . . .

நாடு பல இறந்த நன்ன ராட்டிக்கு

ஆயமும் அணி இழந்து அழுங்கின்று; தாயும்

'இன் தோள் தாராய், இறீஇயர் என் உயிர்!' என,

கண்ணும் நுதலும் நீவி, தண்ணென,

தடவு நிலை நொச்சி வரி நிழல் அசைஇ, . . . .

தாழிக் குவளை வாடு மலர் சூட்டி,

'தருமணற் கிடந்த பாவை என்

அருமகளே' என முயங்கினள் அழுமே!