கதிர் கையாக வாங்கி, ஞாயிறு

பைது அறத் தெறுதலின், பயம் கரந்து மாறி,

விடுவாய்ப்பட்ட வியன் கண் மா நிலம்

காடு கவின் எதிரக் கனை பெயல் பொழிதலின்;

பொறி வரி இன வண்டு ஆர்ப்ப, பல உடன் . . . .

நறு வீ முல்லையொடு தோன்றி தோன்ற.

வெறி ஏன்றன்றே வீ கமழ் கானம்,

'எவன்கொல் மற்று அவர் நிலை?' என மயங்கி,

இகு பனி உறைக்கும் கண்ணொடு இனைபு, ஆங்கு

இன்னாது உறைவி தொல் நலம் பெறூஉம் . . . .

இது நற் காலம்; கண்டிசின் பகைவர்

மதில் முகம் முருக்கிய தொடி சிதை மருப்பின்,

கந்து கால் ஒசிக்கும் யானை,

வெஞ் சின வேந்தன் வினை விடப்பெறினே!