விண் அதிர்பு தலைஇய, விரவு மலர் குழைய,

தண் மழை பொழிந்த தாழ்பெயல் கடை நாள்,

எமியம் ஆக, துனி உளம் கூரச்,

சென்றோர் உள்ளிச் சில் வளை நெகிழ,

பெரு நசை உள்ளமொடு வருதிசை நோக்கி . . . .

விளியும் எவ்வமொடு, 'அளியள்' என்னாது

களிறு உயிர்த்தன்ன கண் அழி துவலை

முளரி கரியும் முன்பனிப் பானாள்,

குன்று நெகிழ்பு அன்ன குளிர் கொள் வாடை!

எனக்கே வந்தனை போறி! புனற் கால் . . . .

அயிர் இடு குப்பையின் நெஞ்சு நெகிழ்ந்து அவிழ,

கொடியோர் சென்ற தேஎத்து, மடியாது

இனையை ஆகிச் செல்மதி;

வினை விதுப் புறுநர் உள்ளலும் உண்டே!