தெண் கழி விளைந்த வெண் கல் உப்பின்

கொள்ளை சாற்றிய கொடு நுக ஒழுகை

உரனுடைச் சுவல பகடு பல பரப்பி

உமண் உயிர்த்து இறந்த ஒழிகல் அடுப்பின்,

வடி உறு பகழிக் கொடு வில் ஆடவர் . . . .

அணங்குடை நோன் சிலை வணங்க வாங்கி,

பல் ஆன் நெடு நிரை தழீஇ, கல் என

அரு முனை அலைத்த பெரும் புகல் வலத்தர்,

கனை குரல் கடுந் துடிப் பாணி தூங்கி,

உவலைக் கண்ணியர், ஊன் புழுக்கு அயரும் . . . .

கவலை, 'காதலர் இறந்தனர்' என, நனி

அவலம் கொள்ளல்மா, காதல் அம் தோழி!

விசும்பின் நல் ஏறு சிலைக்கும் சேண் சிமை

நறும் பூஞ் சாரல் குறும் பொறைக் குணாஅது

வில் கெழு தடக்கை வெல் போர் வானவன் . . . .

மிஞிறு மூசு கவுள சிறு கண் யானைத்

தொடியுடைத் தட மருப்பு ஒடிய நூறி,

கொடுமுடி காக்கும் குரூஉக்கண் நெடு மதில்

சேண் விளங்கு சிறப்பின் ஆமூர் எய்தினும்,

ஆண்டு அமைந்து உறையுநர்அல்லர், நின் . . . .

பூண் தாங்கு ஆகம் பொருந்துதல் மறந்தே.