'உரும் உரறு கருவிய பெரு மழை தலைஇ,

பெயல் ஆன்று அவிந்த தூங்கு இருள் நடுநாள்,

மின்னு நிமிர்ந்தன்ன கனங்குழை இமைப்ப,

பின்னு விடு நெறியிற் கிளைஇய கூந்தலள்,

வரை இழி மயிலின் ஒல்குவனள் ஒதுங்கி, . . . .

மிடை ஊர்பு இழிய, கண்டனென், இவள்' என

அலையல் வாழி! வேண்டு, அன்னை! நம் படப்பைச்

சூர் உடைச் சிலம்பில், சுடர்ப்பூ வேய்ந்து

தாம் வேண்டு உருவின் அணங்குமார் வருமே;

நனவின் வாயே போலத் துஞ்சுநர்க் . . . .

கனவு ஆண்டு மருட்டலும் உண்டே; இவள்தான்

சுடர் இன்று தமியளும் பனிக்கும்; வெருவர

மன்ற மராஅத்த கூகை குழறினும்,

நெஞ்சு அழிந்து அரணம் சேரும்; அதன்தலைப்

புலிக்கணத் தன்ன நாய் தொடர்விட்டு, . . . .

முருகன் அன்ன சீற்றத்துக் கடுந் திறல்

எந்தையும் இல்லன் ஆக,

அஞ்சுவள் அல்லளோ, இவள் இது செயலே?