நோகோ யானே; நோதகும் உள்ளம்;

அம் தீம் கிளவி ஆயமொடு கெழீஇ,

பந்துவழிப் படர்குவள் ஆயினும், நொந்து நனி,

வெம்புமன், அளியள் தானே - இனியே,

வன்கணாளன் மார்புஉற வளைஇ, . . . .

இன் சொற் பிணிப்ப நம்பி, நம் கண்

உறுதரு விழுமம் உள்ளாள், ஒய்எனத்

தெறு கதிர் உலைஇய வேனில் வெங் காட்டு,

உறு வளி ஒலி கழைக் கண் உறுபு தீண்டலின்,

பொறி பிதிர்பு எடுத்த பொங்கு எழு கூர் எரிப் . . . .

பைது அறு சிமையப் பயம் நீங்கு ஆர் இடை

நல் அடிக்கு அமைந்த அல்ல; மெல் இயல்

வல்லுநள் கொல்லோ தானே - எல்லி

ஓங்கு வரை அடுக்கத்து உயர்ந்த சென்னி

மீனொடு பொலிந்த வானின் தோன்றி, . . . .

தேம் பாய்ந்து ஆர்க்கும் தெரி இணர்க் கோங்கின்

கால் உறக் கழன்ற கண் கமழ் புது மலர்

கை விடு சுடரின் தோன்றும்

மை படு மா மலை விலங்கிய சுரனே?